20

Saturday, April

Fitness underground Świebodzin - elipsa siłownia

Okres poniemowlęcy
 /  / Okres poniemowlęcy
Okres poniemowlęcy

Okres poniemowlęcy

Okres poniemowlęcy
0 votes, 0.00 avg. rating (0% score)

Okres poniemowlęcy

Inaczej okres małego dziecka (1-3 lata).

Cechy charakterystyczne:
• zwolnienie tempa wzrostu i rozrostu
• przyspieszenie rozwoju psychoruchowego
• pełne uzębienie mleczne
• częste zachorowania na choroby zakaźne oraz niebezpieczeństwo nieszczęśliwych wypadków i zatruć.

W drugim roku życia przyrost długości ciała wynosi 10—12 cm, a wagi ciała ok. 2,5 kg. W 3 roku długość ciała zwiększa się o ok. 7 cm, waga o ok. 2 kg. Matki niepokoją się tym, że dziecko chudnie. To pozorne chudnięcie dziecka zależy od zmian proporcji ciała. Tu­łów bowiem, a zwłaszcza kończyny, wydłuża­ją się. Postawa dziecka odznacza się silnie zaznaczoną lordozą (wygięcie do przodu) kręgosłupa lędźwiowego, brzuszek jest wy­sunięty do przodu. Kończyny dolne są fizjo­logicznie skrzywione (wygięcie podudzi do przodu, w kształcie litery X i O). Skrzywienia te, jeśli nie są wywołane krzywicą, mijają z wiekiem.

Chód jest początkowo chwiejny na szerokiej podstawie (13—15 miesięcy), na­stępnie coraz pewniejszy. W 3 roku życia dziecko chodzi już płynnie i szybko, wspina się na niewysokie przedmioty i wchodzi po schodach bez trzymania się poręczy. Wzrasta sprawność rąk i precyzja ruchów (chwytanie, manipulowanie, pierwsze rysun­ki). Dziecko 2-letnie otwiera pudełka, je łyż­ką i pije z kubka. Ruchy stopniowo automa­tyzują się, to znaczy, że pewne czynności dziecko wykonuje bez kontroli wzroku. Wielka potrzeba ruchu i wrażeń, tak bardzo typowa dla małego dziecka, odbija się na apetycie, który wyraźnie słabnie.

Układ nerwowy jest jeszcze niepełnospraw­ny, stąd zmienność usposobienia dziecka (płacz—śmiech) i skłonność do pewnych odchyleń (krzyki noce, bezsenność, tiki itp.). Dziecko usamodzielnia się — podkreśla „ja sama”, „ja sam” (tzw. okres „Zosi-Samosi”). Równocześnie wzrasta „opozycja” wobec otoczenia („nie” — „nie chcę”). Mowa staje się coraz swobodniejsza, zwięk­sza się zasób słów. Dziecko w wieku 15 mie­sięcy używa ok. 5 słów, naśladuje głosy zwierząt, rozumie zakaz; 18 miesięcy używa 10 — 20 słów; 2 lat buduje proste zdania; 3 lat potrafi powiedzieć krótki wierszyk, a na­stępnie krótkie opowiadanie. Nadmiar no­wych słów i coraz dłuższe wypowiedzi pro­wadzą czasem do zacinania się lub jąkania. Są to zjawiska przemijające.

W 3 roku życia dziecko zaczyna stawiać py­tania: „co to jest?” W tym okresie dziecko powinno już opanować świadome oddawa­nie moczu i kału. Uzębienie mleczne ustala się w pełnym zakresie (20 zębów). W związ­ku z tym zmienia się sposób żywienia dziec­ka, które coraz bardziej przechodzi z pokar­mów papkowatych i półstałych na stałe. Coraz częstsze kontakty z dorosłymi oraz włączanie dziecka w grupy dziecięce (żło­bek) są powodem zapadania na ostre cho­roby zakaźne wieku dziecięcego (np. odra, ospa wietrzna) i na inne choroby pochodze­nia bakteryjnego i wirusowego. Usamodzielnianie się dziecka i potrzeba co­raz, lepszego poznawania otaczającego je świata kryje w sobie wiele zagrożeń, jak nie­szczęśliwe wypadki (urazy, oparzenia) oraz zatrucia.

Okres poniemowlęcy jest okresem przełomu.

About the author:

Related posts